"طرح یک آرزو"

اگر تشبیهات را درک کنیم

و گهگاه به اشیاء جان ببخشیم،

می شود :

«تشخیص» به تمام معنا...

مهدی محمدزاده*

- تصادف کرد مُرد.

ابلاغ خبر مرگ؛به همین سادگی!

اما آیا «مرگ» ساده است

و تصادفی؟...

مهدی محمدزاده*

درختان خشک ، جنگل را قورت داده بودند.

تکه ابری سیاه بر روی تخت طلا خودنمایی می کرد.

دریا سیلی میزد و صخره با سکوت صورتش را سرخ نگه داشته بود.

قار قار کلاغ ها امانش را بریدند.

بغضش شکست و فریاد زد:

آسمان قفس آبی تر بود.

مهدی محمدزاده*

چون با دود غلیظ سیگارمان

وقتی سیگارم را روشن می کردم

به شعله کبریت خیره ماندم

و این شعر

در ذهنم شکل گرفت

تاریکی را نمی شود به آتش کشید

باید تاریکی را  روشن کرد.»

در دفترخاطرات مجازی اش نوشته بود:

ما با هم همکلاسیم.

او مدت هاست در آنجا ساکن است.

تابستان ها مرسوم است که با«شلوارک»ی قرمز رنگ ببینمش؛

ما هنوز «مَحرم» نیستیم.

با خودم گفتم:«عجب زنیکه ی بی حیای زناکاری...

با این که محرم اش نیست ؛ اما کار تا دیدن شلوارک پیش رفته!»

چندسطر پایین تر ادامه داده بود:

ما اینجا برخلاف دیگران ؛غذاهای حرام نمی خوریم.

دندان قروچه ای کردم و با اینکه میدانستم صدایم را نمیشنود ؛ فریاد زدم:

«زنیکه ی بی دینِ دزد! پس میخواستی با کسب مال نامشروع شکمت را پر کنی؟!»

در سطور پایانی امضا زده بود و نوشته بود:

22ژانویه2010\خوابگاه دانشجویی\تورنتو - کانادا...

نوشته:مهدی محمدزاده*

دریک زمان و مکان ؛ به یک سمت.

بعد از نماز ؛ قدم ها زبان باز کرده و فریاد می زدند: قبله ی ما متفاوت است.

مهدی محمدزاده*

که ظاهر و باطن شان یکی باشد.

این روزها مدادها اغلب

به گونه ای نقاشی می کنند

که حاصل ، مغایر است با "رنگ" نوک مداد.

می خواهم مداد سبزم همیشه

"سبز" نقاشی کند ؛ نه سیاه و ...

مهدی محمدزاده*

میدونی که بالاخره یه روزی باید بره؛ ولی رفتنش برات قابل تحمل نیست چون باهاش زندگی کردی وخیلی روزا همدمت بوده؛پس باور نمیکنی...

واسه مراسم خواستگاری میان.صدای سر کشیدن چای گوشتو آزار میده،آخه رفتنش برات قابل هضم نیست

پس بازم باور نمیکنی.

واسه مراسم تعیین مهریه و... هم میان؛ اما هنوزم رفتنش برات...

پس باور نمیکنی که...

آخرین باری که می بینیش بغضی که گلوتو گرفته خیلی چیزا رو برات غیر قابل هضم تر می کنه؛پس بازم باور نمیکنی اون همه اثر انگشتی رو که به سرعت حک میشه.

چشم که بهم می زنی عاقد رو میبینی و امضاهای متعدد. تو دیر باوری های خودت غرق شدی که بالاخره با جواب یه بچه دوساله فوق العاده بازیگوش همه چی رو باور می کنی و یه آه سرد...

- یاسین! آجی کو؟

یاسین:"جوجو" برد.

پی نوشت:

- قسمتی از این تارنما "دفترچه خاطرات" منه.خیلی از دوستان کامنت میذارن و از پشت پرده نوشته هام سوال می کنن همینجا عرض کنم که پشت پرده ای در کنار نیست من سعی می کنم تو نوشتن بی پرده باشم والبته بعضی از نوشته ها شاید تشبیهی باشه و سرش با واقعیت تو یه آخور نره که اونم به موقعیت ها بستگی داره ولی در کل بی پرده ام!

- گاهی اوقات خودمو سرزنش می کنم و می گم:کاش آدرس وب شخصیت رو به کسی نمیدادی.

چون این روزا انعکاس حتی یه "حرف" از حروف الفبا توی دنیای مجازی ،  تاثر بسزایی تو نگاه دیگران در دنیای واقعی داره که ای کاش اینطور نبود.

بسیج یعنی وحدت ، بسیج یعنی دست های سلایق را به هم گره زدن برای فریاد یگانگی،یکی بودن و یکدلی در مقابل آنکه و آنچه با منطق زیبای ایرانی - اسلامی در تضاد است.

بسیجی می داند که «شهادت» در یک کلام تفسیر واژه شجاعت است و البته شهادت با چشم باز نیز اوج «سعادت» است...

سلاح بسیجی علم است و منطق و ایثار و محبت .

سلاح بسیجی تواضع است در مقابل کبر و غرور.

سلاح بسیجی همان قلمی است که مرکبش پیوسته واژه های عشق را می نگارد.

با وجود ارتشی سبکبال و مصمم با بصیرتی وصف ناپذیر که را یارای مقابله است؟ارتشی که چنان بند پوتین ها را محکم و کوله باری از عزم بر پشت که هیچ متجاوزی حتی خیال تجاوز را در سر نخواهد پروراند...

چه خوش گفت شاعر بسیجی مرحوم قیصر امین پور که:

«پراکندگی حاصل کثرت است

بیایید تمرین وحدت کنیم»

آنوقت ادعامی کنی که «بهار»ی شده ای؟!

هوای دلت زیادی سرد است؛

انگار با خش خش و اشک خشخاش

از خجالت پاییز هم در آمده ای.

مهدی محمدزاده*

چندیست برای ترانه هایم

«هم قافیه» پیدا نمی شود

ناچار ،

ابیات همه «مردّف»اند

با تکواژه ی«عشق»...

مهدی محمدزاده*

پی نوشت:

اینم به نوع دیگش:

کاری به کار قافیه ندارم

دردهای من همه «ردیف» اند.

مهدی محمدزاده*

کاش آنقدر "معمولی" بودی

که با هم بر روی فرش های منقش به"مهر"

می نشستیم،گپ می زدیم و حرف های خودمانی...

و نه به شرط کارت ویزیتی نیم ساعته!

برای خوردن نصف فنجانی نسکافه ی"تلخ"

که آن هم باقی مانده اش حاصل حیا ،

اضطراب ،

و خجلت من است؛بر روی مبل های مغرور...

کاش می شد روزهای متعددی را با هم

کنار سماور

با گرمای چراغ والور،

بی ملاحظه چای می خوردیم!

مهدی محمدزاده*

این دوئل

با "محبت دلسوزانه"

و حتی "صداقت بی بهانه" هم که توام باشد؛

به هرحال در انتهای هر گیم

بازنده منم!

مهدی محمدزاده*